باصدای پای تبر
 و زوزه ی اره

شاخه‌های متواضع می‌شکنند
تاسکوت درهم شکند

شاید فریاد جنگل به آسمان برسد
ودستهای قلم نشده ابرها را واسطه کنند

تا غریبه در غبار گم شود
آب خود را به در ودیوار می‌کوبد

تا صدای رودخانه هم به دریا برسد
وحیوانات می‌گریزند

تا جنگلبان به خود بیا ید
ولی افسوس که تا پایان قتل عام

دعایی اجابت نمی‌شود
و دستها کوتاه می‌آیند

تا سینه‌ها کوبیده شود
و گیسها کشیده

دوره ی دست و تبر
والاترین اندیشه

انداختن
و خشکاندن

و قربانی درخت است
برای خلق چوب

وتراشیدن مترسک وترکه وعصا
تقدیر اینگونه رقم خورده

تا جنگل خلوت
              وخلوت
                        وخلوت تر شود

دیگر فرقی نمی‌کند

بهار یا پاییز

تبر

ودست واندیشه ی پلید
نماد پاییز است

تا برگها بی صدا بمیرند
و صدای خش خش پاییزیشان خاطره شود

تقدیر است
تادرختان

درگوشه خیابان وپای جوی
دودی شوند

وآب راه خود را گم کند
تا در جویها به لجن کشیده شود

وسر حیوانات در سینه ی قهوه خانه‌ها ابدی شود

بيا عاشقي را رعايت کنيم

 ز ياران عاشق حکايت کنيم

 از آنها که خونين سفر کرده‌اند

 سفر بر مدار خطر کرده‌اند

 از آنها خورشيد فريادشان

  دميد از گلوي سحر زادشان

 غبار تغافل ز جان ها زدود

 هشيواري عشقبازان فزود

 عزاي کهنسال را عيد کرد

 شب تيره را غرق خورشيد کرد

 حکايت کنيم از تباري شگفت

 که کوبيد درهم، حصاري شگفت

 از آنها که پيمانه‌ي «لا» زدند

 دل عاشقي را به دريا زدند

 ببين خانقاه شهيدان عشق

 صف عارفان غزلخوان عشق

 چه جانانه چرخ جنون مي‌زنند

 دف عشق با دست خون مي‌زنند

 سر عارفان سرفشان ديدشان

 که از خون دل خرقه بخشيدشان

 به رقصي که بي‌پار و سر مي‌کنند

 چنين نغمه‌ي عشق سر مي‌کنند :

 هلا منکر جان و جانان ما

 بزن زخم انکار بر جان ما

 اگر دشنه آذين کني گردهمان

 نبيني تو هرگز دل آزرده‌مان

 بزن زخم اين مرهم عاشق است

 که بي‌زخم مردن غم عاشق است

 بيارد آتش کينه نمرودوار

 خليليم! ما را به آتش سپار

 که پروانه – در خلسه- طي طريق

 به پايان برد با دو بال حريق

 در اين عرصه با يار بودن خوش است

 به رسم شهيدان سرودن خوش است

 بيا در خدا خويش را گم کنيم

 خموشي‌ست هان! اولين شرط عشق

 بيا اولين شرط را تن دهيم

 بيا تن به از خود گذشتن دهيم

 ببين لاله‌هايي که در باغ ماست

 چو فرياد با حلق جان مي‌کشند

 سزد عاشقان را در اين روزگار

 سکوتي از اين گونه فريادوار

 بيا با گل لاله بيعت کنيم

 که آلاله‌ها را حمايت کنيم

 حمايت ز گل‌هاگل افشاندن است

 هم آواز با باغبان خواندن است....

من از حضور خسته ام

من از عبور خسته ام

نشسته ام به انتظار ، از انتظار خسته ام

گسسته ام ز خود ولی

به بند عشق بسته ام

ز خاطرات خسته ام ، به خاطرات زنده ام

به گردن بهانه ها طناب دار بسته ام

نمی رود به شب چرا ؟

به دیده خواب راحتی

نمی رود ز قلب من ، هم او که رفت از نظر

اگر سکوت می کنم

اگر نفس نمی کشم

دل از همه بریده در هوای اضظراب ، من

نفس کشیده ام ز تو

به بند عشق بسته ام

منی که دل شکسته ام

اگر نظر نمی کنی

و گر خطر نمی کنی

من از سکوت خسته ام . . .

چه کسی با دل ما آدم‌ها

بهتر از خالق ما بازی کرد ؟!

مورچه‌، قاصدک، باد، خداوند عزیز

کوچک، شاد، پویا، عجیب و پر از ابهام و سؤال

و کدامین نفر از نسل فریب

باورش گشته که باید برود سوی بهشت !

مگر آنجا که خدا بال‌زنان بر همه عالم شه بود

خود جبریل کنارش، نشئه‌ای آگه بود

جد من، جد تو!

صاحب سجده‌ی معروف سقوط

با همان مادرمان در ملکوت

تنگ کردند سرایش، که تف کرد به حیثیتشان؟!

. . . کلبه‌ی کوچک خشتی، گوشه‌ی سبز بهشت

آتش و چای زغالی، جگر و طعم خورشت

تعارف کرد: «بفرما رحمان!«

و خدا نقشه کشید، داد دست شیطان!

. . . که چرا پخت و پز او، به از سیب من است؟!

مگر این نیست که آذوقه‌اش از جیب من است؟

و به شیطان فرمود:

»برو از سیب خوش آهنگ بنوشان او را!

تا بفهمد که چه پخته است خدا و هو را«

و چه زیباست سقوط محکوم!

با سند، حرف حساب، سایه‌ای از شبهی نا معلوم

مورچه‌، قاصدک، باد، خداوند عزیز

کوچک، شاد، پویا، خداوند عزیز!!

. . .چه کسی با دل ما آدم‌ها

بهتر از خالق ما بازی کرد؟!

من شنیدم که خودش گفت: « پر از وسوسه‌ام»

بالشم را که تکان می‌دادم

همه‌ی شیطنت و شر و دروغ فردا

جای پَر. . . از آن ریخت!

و بهشت یعنی این، بتکانیم حقیقت‌ها را

گفتند دیگر نیست ، جز این دفتر ِ زرد

این دست خط ِ مانده از پرواز ِ یک مرد



در پرسه های مرز، هنگام ِ تجسس

در خاکریزی ، در جنوب ِ غربی ِ درد



با دست خط کهنه ای از خط گذشته

آنسوی مین ها بود ، پشت ِ بوته ای زرد



بوی عجیب ِ شیمیایی داشت انگار

دفتر زبانش بسته بود و سرفه می کرد



تک سرفه ها وقتی ورق می خورد در باد

صدها غزل پر می کشیدند آه برگرد



حتی پلاکی ، استخوانی نیست ، اما

دفتر نشانی بود ، از ایام ِ نامرد



تنها نشانش یک ورق قرآن ِ کوچک

در لای دفتر مانده یک هم رزم، همدرد



یک قطعه عکس ِ کهنه و بی رنگ مانده

پر از گلایه ، چشمهایی خسته و سرد



پر از سکوت اما پر از فریاد ها بود

این دفتر ِآواره ی غمگین و شبگرد



در پرسه های مرز ، هنگام ِ تجسس

در خاکریزی ، در جنوب ِ غربی ِ درد . . .

در دلم شور جوانیها که می جنبید نیست

دستهای آنکه غمهای مرا می چید نیست



کنج یک متروکه ای تنها نشستم بی رمق . . .

ماه آرامی که بر من نور می پاشید نیست



دلخوشی دیگر ندارم مملو از دردم ولی. . .

حال من را آن کسی که گاه می پرسید نیست



گاه گاهی خلوتم را باد بر هم می زند

در درونم آن پلنگی هم که می نالید نیست



نشکن این تنها درخت پیر را مثلِ تبر

بر لبان من سکوتی دال ، بر تأیید نیست



از تبرها پیروی کردن به دور از شأن ِ توست

سنگ بودن ،سخت بودن ، را دل ِ تقلید نیست



دیگر آشفته نشو، از خود نران درمانده را . . .

می رود آرام از اینجا حاجت ِ تهدید نیست



می رود آرام و سنگین ، بغض دار و سر به زیر

فصل فصلِ برگ ریزان است فصل ِعید نیست



منتظر هستم بگو برگرد دارم می روم . . .

زودتر زیرا که اینک فرصت تردید نیست

روزی از این امروزها پرواز خواهم کرد

بر بالهای مرگ ، من ، آغاز خواهم کرد


دست خدا در دست ِ من، رقصی ست شورانگیز

در رقص ِ انسان با خدا، اعجاز خواهم کرد


اجرای این کنسرت در تالار ِ افلاکی ست

غوغای بکر و شورشی در جاز خواهم کرد


روزی از این امروزها نزدیک ِ نزدیک است

این نغمه را فوق ِ تصور، ساز خواهم کرد


باور کن عزرائیل ،زیباتر ز رویاهاست

من رمز ِ این نا گفته ها را باز خواهم کرد


با من بیا افلاکیان اینجا همه جمعند

من عرش را امشب ، غزل پرداز خواهم کرد


مرگ من آغاز یست در یک راه ِ بی پایان

میلاد ِ خود را بعد از این ابراز خواهم کرد


فصل ِ زمین یک فصل ِ کوتاهست و بی بنیان

فصل ِ ابد را بعد از این ، آواز خواهم کرد


روی زمین انسان بکارید و همین کافیست

با جمله ی کوتاه ِ خود ، ایجاز خواهم کرد


یک آزمون ِ تستی و تشریحی از ماهاست

باور نداری؟ پاکتت را باز خواهم کرد

فقر یعنی

پسرک

پسرک ِ زیر کتک

فقر یعنی (شَترق)

زیر گوش صدای چک

پسری بی سر و پا

دزد بی شرم و حیا

ملتی محترم و پاک و شریف

که زنند بر سر آن دزد کثیف

مشتی محکم به دهانش بزنند

تا که جا داشت توانش بزدند

پهلوانان ِ یل ِ سنگ به کف

پیروان خلف شاه نجف

فقر یعنی همین

با سر افتاد زمین


* * *

فقر یعنی دختری ناله کند

ناله ای دختر هفت ساله کند

دختری که عجیب می ترسد

دختری که غریب می لرزد

دختری که عجیب می گرید

دختری که غریب می گوید:

« لعنت به زمین و

آسمان را لعنت

لعنت

به تمام آرزو ها لعنت

لعنت به من و گشنگی و بوی غذا

لعنت به شما مردم بی رحم خدا»

فقر یعنی همین

پسرک خورد زمین

دخترک زار گریست

و به آن لحظه خونین برادر نگریست